امروز به وبلاگ های مختلفی سر زدم.به زهرا و علی اکبر و چند وبلاگ دیگه.به این نتیجه رسیدم که قالب با زمینه ی مشکی کلی طرفدار داره.یاد ترانه ی رضا صادقی افتادم "مشکی رنگ عشقه".بعد که یکمی با خودم فکر کردم دیدم هر رنگی،می تونه رنگ عشق باشه:آبی،قرمز،زرد،سفید،سبز،سوسنی،لاجوردی،ارغوانی،نیلی،صورتی،نارنجی، قهوه ای،بنفش،سرخابی و ...حتی خود مشکی.هر لحظه از زندگی آدم به یه رنگه.انسان در طول زندگی دنبال چیه؟به غیر از اینه که زندگی می کنه و همیشه منتظر یه اتفاق جالبه؟باید بگم اون اتفاق عشقه؛وقتی توی لحظه ای از زندگی به عشق خدا فکر می کنیم یاد رنگ آبی میفتیم.آخه آبی : آرام،شکیبا،عمیق،احترام برانگیز،سرزنده،با طراوت،راز آمیز،پاک،معنوی،خالص و...هست.وقتی توی لحظه ای از زندگی به عشق انسان و لحظات هیجانی فکر می کنیم یاد رنگ قرمز میفتیم.آخه قرمز : نهایت بر افروختگی و انرژی درونیه،زندگی،هیجان،قدرت،شورش انقلابی،جذاب،پر نشاط،نشانه ی عشق آتشین و تمایلی مفرط،گرمی و حرارت،جنگجویی،مقاومت،پایداری،حقیقت جویی و...هست.وقتی توی لحظه ای از زندگی به عشق خدا و انسان(معنوی و مادی)فکر می کنیم یاد رنگ زرد میفتیم.آخه زرد : در حالت خلوص روشن ترین و درخشان ترین رنگ هاست،دانش،فهم انسانی،روشنایی معنوی،نور الهی،در موضوعات مذهبی به مثابه ی نوری آسمانی و قدرت روحانی وشادی و در حالت طلایی نیرو و درخشش غیر مادی و شفاف و بی وزن که به صورت هاله ای سیمای مقدسین را در بر می گیره،نوری جاودانه،و به محض تیره شدن نا پایدار و مردد و بی اعتماد می شه و...هست.با مخلوط این رنگ ها رنگ های دیگه ای به دست میاد که هر کدوم از اونا لحظاتی از عشق و زندگی رو نشون میدن.به خاطر همینه که می گم عشق به هر رنگی می تونه باشه.تا حالا شده برای چند ساعت به یه موسیقی ملایم گوش بدی و به لحظات زندگیت فکر کنی(مثل من که الآن دارم به موسیقی ای گوش می دم به نام خواب های طلایی اثری از استاد جواد معروفی،که خودم هم با ساز دهنی همراهیش کردم.خیلی قشنگ شده.)و در آخر به این نتیجه برسی که خدا چرا تو رو آفریده؟در واقع باید بگم به هیچ نتیجه ای نرسی!این جور مواقع چه فکری به سراغت میاد؟به نظر خودت خدا چرا تو رو آفریده؟یکمی بیشتر فکر کن.تو آفریده شدی تا رسالتی رو که داری انجام بدی. اگه یکم به دور و برت نگاه کنی می بینی که همه چی به عشق ختم می شه.حالا عشق به هر چی که می خواد باشه.از همون لحظه ای که به دنیا میای : پدر و مادر،خواهر و برادر،دوستای دوران کودکی،مدرسه و دوستا و دبیرا،دانشگاه و دوستا و استادا،بازار و دوستا و ارباب رجوعا،ازدواج و همسر و بچه ها.می بینی؟تو به عشق همین چیزاست که زندگی می کنی.رسالت تو مثل رسالت هر کس دیگه ای هست.رسالت بعضی از آدما بیشتر تو چشم میاد.(مثل تلفنی که الکساندر گراهام بل اختراع کرد،یا دهقان فداکار که جون خیلی ها رو نجات داد)فکر می کنی چرا؟چون خدا اونا رو بیشتر دوست داره؟نه،چون اونا خدا رو بیشتر دوست دارن.چون اونا به خدا اعتماد دارن.چون می دونن خدا عادله.چون اونا درون خودشون و کشف کردن و می دونن چه انتظاری از خودشون داشته باشن.یه نگاهی به درونت بنداز.خدا توی وجود هر کسی یه چیزی گذاشته.در واقع یه چیزی پنهان کرده و تو رو آفریده که بگردی و اونو پیدا کنی.به خاطر همینه که همیشه فکر می کنی یه گمشده داری و باید بگردی و پیداش کنی و این کارو با عشق انجام می دی. وقتی پیداش کردی رسالتت رو انجام دادی و دیگه تو این دنیا کاری نداری.حالا با خیال راحت می تونی پلک هاتو رو هم بذاری.حالا با دونستن اینکه چرا آفریده شدی،می ری پیش آفریننده ت تا ازش تشکر کنی که تو رو آفریده.اونم به خاطر همه ی تلاش هات(تلاش هایی که فقط وفقط به عشق اون انجام دادی)بهشت رو بهت هدیه می ده.خوش باشی.سلام منو به خدا برسون و بهش بگو:"تمام تلاشمو می کنم که درونم رو کشف کنم تا رسالتم رو هر چه زودتر و درست تر انجام بدم و بعد بیام پیشت"...

یه سلام خوشگل به دوستای خوشگلم.به شما مهربونا.به دوستای گلی که با نظراشون ما رو همراهی می کنن.به زهرا،علی اکبر.اینا اولین دوستایی هستن که ما باهاشون آشنا شدیم.هیچ فکر نمی کردم که اینقدر زود با ما همراه بشین.ولی خوب،باید بگم دنیای بزرگیه.هر اتفاقی ممکنه بیفته.دل های بزرگ همیشه به هم می رسن.چون خدا اینطور می خواد.راستی جا داره بگم که شاید این وبلاگ خیلی ساده باشه(که همین الآن هم هست)آخه این اولین وبلاگیه که می سازیم.هنوز خیلی چیزا باید یاد بگیریم.به قول امین این وبلاگ فعلا" آزمایشیه؛تا بعد ببینیم چی می شه.بعدها اگه خواستیم وبلاگ جدیدی بسازیم،همین جا،توی همین وبلاگ،بهتون می گیم.خوب دیگه حرف بسه.بریم سراغ نوشته های زیبایی از یه کتاب زیبا به نام"کلماتی برای زیبایی"گردآورنده"هلن اکسلی"مترجم"پرستو ابراهیمی".می خوام کل این کتاب رو طی چند پست براتون بنویسم.آخه بر این عقیده ام که چیزای خوب و لذت بخشی که داریم،فقط مال خودمون نیست،مال دوستامون هم هست.این کتاب هم یکی از اون چیزای خوب و لذت بخشیه که من دارم: